Categories

[HQE] Tanabata

posted on 27 Jul 2014 21:51 by fray-nin
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ~
 
 
 
วันทานาบาตะ
วันที่ 7 เดือน 7 

ฟูกะ
 
ปีนี้จับปลาทองได้สองตัวค่ะ T v T
 
 
 
- - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 
 
ทีแรกนัดกับ "โยทสึบะ" ไปเดินเล่นในงานเทศกาลด้วยกัน
แต่โยทสึบะกลับมาสาย!!
เพราะว่าต้องช่วยพี่สาวหรือ "ไทโย" แต่งตัวแบบสายฟ้าแลบ
เลยมาไม่ทันเวลานัด
ปล่อยให้เรารอเก้ออยู่ตั้งนาน
 
fuka
<รูปใหญ่ จิ้มที่รูปค่ะ>
 
เดินเข้าบริเวณศาลเจ้าจากทางเข้าทางด้านหลัง
กว่าจะเดินขึ้นไปถึงก็เหนื่อยสุดๆ 
(ดูบันไดสิ...ความจริงช่างโหดร้าย =v=)
 
เมื่อเหนื่อยก็ต้องหิวเป็นเรื่องธรรมชาติของฟูกะ
ได้กลิ่นหอมของอาหารที่ขายในเทศกาลลอยเข้ามาแตะจมูกแล้วอดกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงไปไม่ได้
เดินไปทางไหนก็มีแต่ของน่าทาน
 
โอ๊ะ หน้ากากพวกนั้นน่ารักจัง...
mask
 
แต่ไว้ซื้อของกินหมดแล้วค่อยกลับมาซื้อแล้วกันนะ
 
"อยากกินน้ำแข็งใส ทาโกะยากิ แอปเปิลเคลือบน้ำตาล สายไหม กล้วยช็อคโกแลต"
บ่นๆๆๆๆ บ่นไปท้องก็ร้องไป
น้ำตาจะไหลออกมาเป็นสาย กินอะไรก่อนดีล่ะ
 
ฉันพูดออกเสียงบ่นกับตัวเองอย่างกังวลใจก่อนจะเห็นอะไรแวบๆที่หางตา
เมื่อหันไปก็เห็นโทกะคุงกำลังกวักมือเรียกจากซุ้มทาโกะยากิ
ทาโกะคุงอยู่ในชุดยูคาตะสีดำแถมปกเสื้อยังเปิดออกเล็กน้อยจนเกือบเห็นแผ่นอกแวมๆ
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันสนใจเท่าไหร่
 
"ฟรีหรอ?" ฉันตีสีหน้าระรื่นพร้อมเดินเข้าไปหาตัวลอยๆ
 
โทกะคุงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย รอให้ฉันเดินเข้ามาจ้องแป้งทาโกะที่เพิ่งถูกเทลงหลุมก่อนพูดว่า
"ไม่ฟรี แต่เดี๋ยวแถมให้ เอาเปล่า?"
 
ไม่เอา = เราพลาด
 
  ของกินที่ไหนมีแถมกันบ่อยๆเล่า ฉันกลืนน้ำลายดังเอื้อกแล้วถามออกไปด้วยความเคยชินเหมือนเวลาไปซื้ออาหารในตลาด "ขายยังไงน่ะ?"
 
"อืม แป๊บนะ" โทกะคุงหันหลังให้กับแผงร้านไปหาอะไรบางอย่างมาอ่าน ฉันเบี่ยงตัวแล้วชะเง้อเล็กน้อยว่าเขาทำอะไร ปรากฏว่าในมือใหญ่ๆนั้นถือโพยราคาอาหารอยู่ ก่อนฉันจะต้องรีบดึงตัวกลับมายืนแบบเดิมเมื่อเขาหันกลับมาแล้วพูดอย่างรวดเร็วว่า
 
"6 ลูก 300 เยนน่ะ แต่เดี๋ยวแถมให้ 2 ลูก"
 
เฮ้อ... ถอนหายใจในใจพลางคิดว่าทาโกะยากิมีน้ำมันเยอะพอสมควร แถมยังมีแป้งเยอะอีกต่างหาก แต่กลิ่นมันช่างยั่วยวนจนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอไปอีกก้อน ต้องไม่กินแท้ๆ แต่ยังไงก็ห้ามปากไม่ได้สินะ
 
"พ เพราะเป็นทาโกะของคาราสึโนะหรอกนะ! อ เอามาสองกล่อง แถมให้ฉัน 4 ลูก!!"
 
"เธอนี่!!!" โทกะคุงอ้าปากค้าง คงเพราะฉันสั่งเยอะเกินไป แต่นั่นเป็นปริมาณที่เยอะเกินไปสำหรับเด็กผู้หญิงปกติ แต่ฉันจะถือว่าฉันปกติกว่าที่กินได้กินดีกินเอากินเอา แถมยังขอของแถมเป็นสองเท่าอีกต่างหาก ถือว่าด้านได้อายอดก็แล้วกันนะฟูกะ
 
"ก็ได้ๆ 2 กล่องนะ รอแป๊บ" โทกะคุงคอนเฟิร์มออเดอร์ก่อนเริ่มพลิกลูกทาโกะในเตา
 
โอยยย หอมชะมัด 
 
"เร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" ฉันเร่งเร้า
 
"เธอนี่! ใจเย็น! เดี๋ยวมันไม่สุก" โทกะคุงตำหนิ แต่ยังคงตั้งสมาธิกับการทำทาโกะในเตาให้มีคุณภาพ และเริ่มจิ้มลูกที่สุกแล้วใส่ลงมาในกล่อง จัดเรียงให้เรียบร้อยก่อนโรยสาหร่ายกับปลาแห้ง "เอามายองเนสด้วยไหม?" เขาถาม
 
"เอาๆๆๆๆ ว่าแต่ มีมายองเนสแบบใส่วาซาบิมั้ย?" เสียงฉันสั่น และฉันรู้สึกใจสั่นด้วยความตื่นเต้น อาหารอยู่ตรงหน้าแล้วฟูกะ!! "นั่นของชอบฉันเลยล่ะ"
 
"ไม่มีอ่ะ"
 
เปรี้ยง!!! คำตอบที่เหมือนสายฟ้าฟากลงมาตรงหน้า
 
"อ๊ะ แต่มีแบบแยกกันได้ไหม?" โทกะคุงเสริมแล้วเริ่มบีบซอสทาโกะยากิกับมายองเนสลงในกล่อง ตามด้วยหยิบวาซาบิแบบซองมาให้ดู
 
"..." จะกินได้ไหม? "ม ไม่มีก็ไม่ต้องเอาก็ได้นะ" เสียงฉันเป็นตัวบอกอารมณ์ได้ดีมากว่ากำลังสั่น
 
"อ้าว ทำไมล่ะ? เอามายีๆปนกับมายองเนส ก็น่าจะคล้ายๆกันล่ะ...มั้ง?"
 
อย่ามีมั้งตามท้ายสิ...T v T
 
"เฮ้อ นายนี่ มันไม่เหมือนกันซักกะหน่อย!" ปากว่าไปก็เท่านั้น มือสองข้างทำตามสมองที่ไม่มีสติสั่งอย่างอัตโนมัติ คว้ากล่องทาโกะจากมือของโทกะคุงพร้อมทั้งซองวาซาบิ ฉีกซองออกแล้วบีบผสมมายองเนสก่อนใช้ไม้เสียบคนๆ
 
"=___=" เขามองฉันแบบนี้​ "เธอนี่กินอะไรประหลาด อร่อยไหมล่ะนั่น?"
 
"เดี๋ยวนะ" ฉันคนๆๆๆจนเข้ากันเป็นเนื้อเดียวแล้วจิ้มทาโกะเข้าปากทั้งลูก ".......อืม พอใช้ได้เลยล่ะ ลองมั้ย?"
 
"=___=" มองแบบนี้อีกครั้ง "นิดนึงก็ได้" ตอบก่อนใช้มือข้างที่ไม่ค่อยเลอะจิ้มทาโกะเข้าปากตัวเองบ้าง
 
"=__(=" หน้าตอนเคี้ยวยังเป็นแบบนี้อีกนะ "อร่อยแบบแปลกๆดี จะลองแนะนำลูกค้าคนอื่นว่ากินกับวาซาบิก็อร่อยใช้ได้เลย"
 
"ใช่มั้ยล่ะ?" ฉันตอบกลับอย่างร่าเริง "แนะนำเลยๆ บอกแล้วใช่ไหมล่ะว่าอร่อย เรื่องทำอาหารน่ะเชื่อมือฉันได้นะ" ฉันกล่าวอย่างภาคภูมิใจเป็นที่สุด
 
ก็ฉันอยู่คนเดียวนี่นา ถ้าฉันไม่ฝึกทำอาหารเองแล้วก็คงไม่พ้นการซื้ออาหารสำเร็จรูปจากร้านอาหารมาอุ่นทานเอา ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่เสียทั้งสุขภาพจิต ทั้งสุขภาพกายเลยนี่นา
 
"เธอชอบทำอาหารเรอะ ฉันก็ชอบ" เขาพูดเสียงเรียบก่อนจิ้มทาโกะเพิ่มให้อีกลูกใส่ลงมาในกล่อง ฉันเลยตอบกลับทั้งๆที่ยังเคี้ยวเสียงแจ๊บจั๊บอยู่ว่า "นายก็ชอบหรอ?" พร้อมทั้งจิ้มทาโกะยากิให้ทานอีกลูก
 
"ก็สนุกดีล่ะนะ" เขายื่นหน้ามางับทาโกะไปกิน "แต่ฉันชอบแค่เมนูเต้าหู้เท่านั้นล่ะ อุ๊!! ชิ้นนี้จิ้มวาซาบิเยอะไปนะเธอ ;; - ;;"
 
"อย่างนั้นหรอ...งั้นวันหลังเอามาให้ฉันกินบ้างสิ" ฉันเห็นน้ำตาของเขาซึมเล็กน้อยออกมาบริเวณหางตา คงจะเผ็ดมาเลยทีเดียว เพราะทาโกะลูกเมื่อครู่ ฉันเผลอจิ้มมายองเนสผสมวาซาบิเยอะตามใจตัวเองไปหน่อย เมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ จึงรีบคว้าน้ำชาขวดในกระเป๋าส่งให้ "ดื่มซะสิ จะได้หายเผ็ด"
 
"เธอพกน้ำชามาด้วยเรอะ?" โทกะคุงถามเสียงประหลาดใจเล็กน้อยพลางหัวเราะเบาๆทุ้มต่ำในลำคอ "ไม่เป็นไรๆ ไม่ได้เผ็ดขนาดนั้น ขอบใจนะ! แต่เรื่องอาหารน่ะ ฉันชอบทำแต่เมนูเต้าหู้นะ = v =" 
 
ฉันพยักหน้ารับพร้อมจิ้มทาโกะอีกลูกเข้าปาก 
 
อุ๊! เผ็ดจัง... สงสัยจะจิ้มเยอะไปอีกลูก 
 
ฉันจึงเปิดขวดชาในมือแล้วรีบกรอกเข้าปากอย่างรวดเร็ว กระแอมเล็กน้อยก่อนตอบไปพร้อมกับน้ำเสียงติดตลก "ไม่เป็นไรน่า ถ้าเป็นอาหารน่ะ ฉันก็กินได้หมดนั่นล่ะ" มือข้างที่ว่างอยู่ตีพุงตัวเองจนเกิดเสียงตบพอให้เขาได้ยิน
 
"เอ้อ ดีนะ เลี้ยงง่ายดี แล้วเธอชอบทำอะไรล่ะ? มีเมนูอะไรแนะนำบ้าง?" 
 
"ฉันเลี้ยงง่ายสินะ" ฉันปล่อยเสียงหัวเราะก๊ากออกมาอย่างอดไม่ได้ ไม่เคยมีใครเลยที่พูดคำนี้กับฉันเมื่อได้ยินคำนิยามกระเพาะอาหารผนังเหล็กกล้าของฉัน อย่างมากที่สุดก็มีคนกล่าวว่าฉันคนทานง่ายแค่นั้นเอง "ปกติ...ฉันชอบพวกเนื้อย่าง ไม่ก็ราเมงจัมโบ้แบบใส่ผักเยอะๆล่ะ แต่ถ้าเมนูเต้าหูก็ต้องเต้าหูผัดถั่วงอกน่ะ"
 
"หืม...ฉันชอบทำข้าวหน้าเต้าหูทรงเครื่องล่ะ = q =" โทกะคุงแสดงสีหน้าอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ตลกดีจัง "แต่ว่า...เธอนี่...เหมือนจะชอบกินมากกว่าชอบทำนะ"
 
"เหยยยยยยย" ฉันเอื้อมมือผ่านช่องเหนือแผงขายทาโกะเข้าไปตบไหล่โทกะคุงเบาๆเป็นการหยอกเล่น "ก็ฉันชอบกิน ก็เลยชอบทำให้ตัวเองกินยังไงล่ะ ^ㅅ,^" ว่าจบก็ส่งสายตาเป็นประกายไปให้เขาแล้วกลืนน้ำลายอีกรอบหนึ่ง "มันเป็นยังไงน่ะ เมนูของนาย?"
 
"ก็เป็นเต้นหู้อ่อนกับหมูสับที่ผัดกับซอสไง ราดข้าวร้อนๆ....อร่อยนะ = q =,,"
 
"โอยยยย หิวจัง (ㅇqㅇ)" ฉันบ่นออกมา เมื่อนึกถึงเมนูข้าวหน้าเต้าหู้ทรงเครื่องที่เขาว่า ก่อนจะตั้งสติได้แล้วถามกลับไปว่า "นายกินเนื้อหรือเปล่าน่ะ? จะได้แนะนำเมนูอร่อยๆให้"
 
"นี่เธอ ทาโกะยากิยังคาปากอยู่เลยนะ มาหงมาหิวอะไร =___=...แต่เนื้อหรอ?...ก็กินล่ะนะ"
 
'แค่ทาโกะมันไม่อิ่มท้องนี่นา' ฉันบ่นเสียงอุบอิบเบาๆอยู่กับตัวเองก่อนจะจิ้มทาโกะอีกลูกเข้าปากอย่างรวดเร็ว "นายเคยกินราเมงเนื้อตุ๋นไหม? อร่อยนะ" ฉันถามกลับเป็นการแก้เขินแต่ท้องดันร้องออกมาเสียงดังลั่น
 
"กระเพราะเธอเป็นหลุมดำหรือไงเนี่ย กินเข้าไปตั้งเยอะแล้วนะ!"
 
นายอาจจะไม่เชื่อ...แต่คนอย่างฉันเคยกินวัวมาแล้วหนึ่งตัว
 
"ว่าแต่...ฉันไม่เคยกินหรอก ท่าทางน่าอร่อยนะ" โทกะคุงพูดตัดความเพ้อของฉัน เขาหมายถึงราเมงเนื้อตุ๋นสินะ "โหยยย นายนี่พลาดไปแล้วล่ะ!!" ฉันทำเสียงให้น่าตื่นเต้น "เส้นหนาๆนุ่มๆในน้ำซุปร้อนๆ กลิ่นเนื้อตุ๋นหอมๆแล้วก็ผักต้มหวานๆในน้ำซุปเข้มข้น" 
 
อาา น้ำลายกลับไหลออกมาเองซะนี่
 
"พูดซะอยากกินเลย...ร้านไหนน่ะ ไว้ชวนคนอื่นๆไปกินกันหลังชมรมเลิกก็น่าสนุกดีนะ"
 
"มีร้านอยู่ระหว่างทางกลับบ้านฉันน่ะ" ฉันจิ้มทาโกะอีกลูกเข้าปากเคี้ยวอย่างเมามัน "ไว้วันไหนซ้อมเหนื่อยๆแล้วไปกินเพิ่มพลังกันเถอะ" ฉันกลืนทาโกะที่ยังเคี้ยวไม่ละเอียดลงคอไปทั้งก้อนแล้วตามด้วยน้ำชาอีกอึกสองอึก มองหน้าโทกะคุงแล้วยิ้มแหยะๆก่อนจะพูดเสียงอ่อยว่า
 
"แต่ตอนนี้น่ะ...ขอทาโกะอีกกล่องสิ" พร้อมกับยื่นกล่องทาโกะยากิยี่ห้อคาราสึโนะทั้งสองกล่องซ้อนกันอยู่ในมือฉันให้เขาดู
 
"เธอ...! =_______= กระเพราะเธอเป็นหลุมดำเรอะ หรือมันมี 4 มิติกันแน่?" 
 
อุววว คำถามเขาน่าเจ็บปวดมาก แต่ไม่เป็นไรหรอกฟูกะ เพื่อการอยู่รอดของมนุษยชาติ มันเป็นเรื่องปกติที่ต้องกินเวลาหิว
 
"เฮ้อ..." โทกะคุงถอนหายใจเสียงดัง พอดีกับฉันที่พรูลมหายใจออกมายาวๆ "แป้งทาโกะหมดแล้วอ่ะ แล้วนี่ก็จะปิดร้านแล้วด้วย" ว่าจบ ไม้เสียบในมือเขาก็จิ้มทาโกะยากิในเตาที่เหลืออยู่ไม่กี่ลูก ส่งลงมาเติมเต็มกล่องเปล่าของฉันให้
 
ฉันมองทาโกะในกล่องอย่างตะลึง "ตอนนี้เหลือแค่สามลูกเองหรอ...? แล้วเจ้าของร้านได้กินเยอะกันไหมเนี่ย? นายเอาไปเก็บไว้กินเองก็ได้นะ" ฉันจิ้มทาโกะลูกหนึ่งด้วยความเกรงใจ หวังจะวางคืนลงในเตาให้เขา แต่กลับถูกขัดความคิดด้วยคำพูดของคนขายว่า "ก็ได้กินลูกที่เธอให้มาลูกนึงไง แต่ว่าฉันเป็นคนขายนี่นะ เพระาฉะนั้นแล้ว เธอก็กินๆเข้าไปเถอะน่า"
 
"แต่แบบนี้ฉันเหมือนเอาเปรียบนายยังไงก็ไม่รู้สิ ... " ฉันอมลมแก้มป่องด้วยความรู้สึกผิกอย่างรุนแรง "นายเอาไปอีกลูกแล้วกิน" ก่อนจะยื่นลูกที่จิ้มเตรียมไว้ก่อนหน้าขึ้นจากกล่องแล้วยื่นให้
 
"เอาเปรียบอะไรกันล่ะ คิดมากน่าเธอ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลก "เวลาไปซื้อทาโกะที่อื่นก็จิ้มคืนคนขายแบบนี้ด้วยหรือเปล่าเนี่ย?" โทกะคุงยิ้มให้พร้อมขำเสียงเบา
 
"ฮั่ยยยย อันนี้ฉันไม่ได้จ่ายเงินเพิ่มนี่นา! เอ้า กินซะ! มีผู้หญิงอย่างฉันมาป้อนให้ถึงที่ก็กินๆไปเถอะน่า" แต่จริงๆแล้วความหมายของ 'ผู้หญิงอย่างฉัน' มันมีมากกว่านั้นอีกเยอะ ถ้าเขียนเป็นประโยคเต็มคงต้องบอกว่า
 
"เอ้า กินซะ! มีผู้หญิงกินจุๆกระเพราะใหญ่กินเยอะอย่างกับหลุมดำอย่างฉันมาป้อนให้ถึงที่ การที่คนอย่างฉันเหลืออาหารมาให้แล้วเอามาป้อนถึงที่มันไม่มีโอกาสที่จะเกิดขึ้นเยอะหรอกนะ เพราะฉะนั้นก็กินๆเข้าไปเถอะน่า!"
 
"อ้าปากซะ!!" ฉันสั่งเสียงแข็งแต่มือกลับยื่นออกเร็วไปหนึ่งจังหวะจนทาโกะแปะอยู่บนปากของเขาเพราะเขาอ้าปากไม่ทัน
 
"โฮ่ยย" โทกะคุงส่งเสียงไม่พอใจเล็กน้อยก่อนต่อด้วยการตำหนิน้อยๆ "อย่ามาจิ้มหน้าฉันสิ กินก็ได้" เขายื่นหน้าเข้ามางับทาโกะลูกนั้นอีกครั้งหนึ่งเข้าไปเคี้ยวในปาก =__(=
 
แต่นั่นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกตลก เพราะนอกจากแก้มป่องที่เหมือนกระรอกแล้ว รอยๆปากของเขายังเหลือรอยมายองเนสสีนวลปนเขียวจางๆติดอยู่เป็นคราบจากที่ฉันพลาดจังหวะไปเมื่อสักครู่ อดไม่ได้จริงๆที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังจนท้องแข็ง
 
"โอยย นายเช็ดหน้าหน่อยก็ดีนะ เป็นคราบเลอะรอบปากหมดเลย" ฉันอดเสียงหัวเราะไว้พร้อมดึงทิชชู่ส่งให้เขา
 
"นั่นก็เพราะเธอไม่ใช่เรอะ ยังจะมาหัวเราะอีก" มือใหญ่ๆรับทิชชู่แผ่นเล็กไปจากมือของฉันแล้วเช็ดด้วยท่าทางตามแบบฉบับลูกผู้ชายเช็ดปาก "ลูกที่เหลือเธอก็กินซะสิ" เขาส่งสายตาสั่งมาให้ฉัน แต่หารู้ไม่ว่าสองลูกสุดท้ายที่เหลืออยู่นั่น ฉันก็กินเข้าไปหมดแล้ว
 
"หมดแล้วล่ะ" ฉันยิ้ม ก่อนจะเล็งเป้ากับถังขยะใกล้ๆแล้วโยนกล่องเปล่าสองใบลงเป้าพอดีอย่างสวยงาม ขนาดกลั้นหัวเราะแทบตายนะเนี่ย...โอย ให้ตายสิ หน้าเขาตอนเหมือนกระรอกปากเปื้อนนี่ตลกจริงๆ
 
"งั้นฉันไปดูร้านอื่นก่อนนะ!" ฉันเริ่มเดินถอยหลังออกจากร้านมาพร้อมกับหัวเราะร่า "อย่าลืมเรื่องร้านราเมงล่ะ!" เสียงเริ่มดังขึ้นเพราะระยะห่างเริ่มเพิ่ม "เจอกันที่โรงเรียนนะ!!" ฉันตะโกนสุดเสียงพร้อมโบกมือลา กำลังจะตะโกนให้อีกประโยคแต่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มบังเส้นทางระหว่างฉันกับร้านทาโกะยากิแห่งคาราสึโนะมากขึ้นจนมองไม่เห็น
 
ฉันหยุดเดินแล้วพรูลมหายใจออกยาวๆ ก่อนจะหันหลังให้กับร้านทาโกะอย่างรวดเร็วแต่ว่า
 
ปั้ก!!!
 
"โอ๊ยย!/เฮ้ยยย!" ในขณะที่ฉันคืออีกฝ่ายที่ล้มลงไปนั่งกับพื้นเหมือนกับอีกคน แต่กลับไม่ร้องอะไรออกมาเลย อีกฝ่ายกลับร้องออกมาราวกับว่าเจ็บหนัก แถมยังมีเสียงเข้มๆอุทานออกมาอย่างน่ากลัวอีกต่างหาก
 
"ขอโทษค่ะ! เป็นอะไรมั้... อ๊ะ! โยทสึบะ!" ฉันชี้ไปที่หญิงสาวตัวสูงกว่าฉันที่ล้มลงนั่งกับพื้นทางเดินในท่าพับเพียบราวกับนางเอกละครน้ำเน่าหลังข่าว และเมื่อเหลือบมองขึ้นไปดูก็เห็น "ท ไทโย!!" พี่สาวของโยทสึบะ หนึ่งในแก๊งสามสหายของฉันนั่นเอง
 
 
................... แต่เรื่องราวตอนต่อไปขอให้ติดตามกัน...ทีหลังนะคะ 5555555
 
เดี๋ยวจะมีตอนต่อเล็กๆน้อยๆในส่วนของมินิอีเวนท์ทานาบาตะของไทโยกับโยทสึบะนะคะ ^ ^
 
ตัวจริงเราสามคนก็ครือๆสามสหายนี้นั่นล่ะค่ะ 555 คาแร็คเตอร์ยังคล้ายๆเลย
 
ตลกดีจัง
 
ตอนนี้ขอตัว แวบไป...ซักที่น่ะค่ะ จะสอบแต่ไม่อ่านหนังสือสอบ 5555
ดูซีรีย์ดีกว่า คั่กๆๆๆๆ
 
 
แต่ตอนสุดท้ายฟุกะก็เขียนใบขอพรพร้อมกับเพื่อนๆในแก๊งว่า
 
 
 
  ┏▬▬▬▬▬▬▬▬▬┓
 
    สูงขึ้น!
 
  ทั้งส่วนสูง
 
   ทั้งทีม!!
 
  คาราสึโนะ!
  คาราสึโนะ!
  คาราสึโนะ!
 

┗▬▬▬▬▬▬▬▬▬┛

ตั้งแต่ลูกสาวเข้าทีมวอลเล่ย์หญิงของคาราสึโนะมาก็เครียดเรื่องส่วนสูงตัลหลอด

เฮ้ออออ

ขอบคุณใครก็ตามที่เข้ามาชมกันนะคะ รูปที่อิงวาดก็มีแค่สองรูปเอง 55555

จริงๆแล้วอยากจะวาดโทกะคุงด้วย แต่ว่ายังไม่ได้ขอผู้ปกครองเขาค่ะ 555

แถมอิงวาดผู้ชายไม่ได้ด้วย (//ก๊ากกกกกกกกกกกกก)

-- .. -- .. -- .. -- .. -- .. -- .. -- .. -- .. -- .. -- .. -- .. -- .. -- .. --

ไปนอนแล้วดีกวั่วว TvT ช่วงนี้สอบมาราธอนมากๆ

กลางภาคสามวัน

วันเสาร์สอบ CU-TAD ต่อด้วย CU-ATS

วันอาทิตย์สอบ CU-TEP ต่อด้วย CU-AAT

เดี๋ยววันอังคารมีสอบอังกฤษนอกตาราง

วันพุธมีสอบเคมีเพิ่มเติมนอกตาราง

วันพฤหัสมีสอบเก็บคะแนนสังคมประวัตืศาสตร์อินเดียกับจีน

นอนตายยยยยย ㅠㅅㅠ

ไปจริงๆละค่ะ บ่นมาเยอะ

บัยยยยยยยยยยส์


Comment

Comment:

Tweet

Tags